Hardlopen

Lekker dagje strand!

276 Views
Het belooft een leuke dag te worden vandaag! Volgens Piet Paulusma wordt het maar liefst 28 graden! En aangezien het zomervakantie is, besluit je om maar met een paar vrienden naar het strand te gaan in Scheveningen. Openbaar vervoer hoeft deze keer geen probleem te zijn, want je hebt je rijbewijs…de anderen kunnen gewoon op de achterbank…top! Tot Den Haag gaat alles goed. Het verkeer trekt goed door op de A2, het zonnetje schijnt lekker en autoradio speelt mooie muziek.

Plots, na de afslag van de A2 in de buurt bij Den Haag, komt er een opstopping. Ineens lijkt het weer alsof we niet alleen zijn in Nederland. Langzaam begin je na 10 minuten ongeduldig te worden, als het al 11:00 uur is en Scheveningen nog steeds 3 kilometer rijden is. Maar wat zie je daar ineens? Is dat niet een ongeschonden parkeerplek? Overal auto’s, mensen, auto’s, mensen, maar daar…woohoo! Een lege parkeerplek! In goed overleg met de uitgedroogde hoede op de achterbank, besluit je de laatste 3 kilometer maar te voet af te legggen.

Zo gezegd, zo gedaan. 34 graden, Piet Paulusma had gelijk, loop je overladen met tassen, gameboys, stripverhalen, frisbees en vliegers over het smorend hete asfalt, tussen de uitlaatgassen van de honderden auto’s. Uiteindelijk is het zover. Je moet nog 1 klim doen: de duinen. Dan sta je op het strand. En jawel hoor, al bij de eerste 4 meter die je gelopen hebt, komt er een windvlaag; een waas van zand vliegt over je bezwete lichaam en blijft plakken op de vervelendste plaatsen. Ochja, maakt toch niet uit, we gaan straks wel de zee in, dan koelen we af en spoelt dat zand wel weg.

En dan sta je daar, op de top van de duinen. Je kijkt uit over het strand. En ineens beseffen jullie, dat jullie niet de enigen waren met het idee om naar het strand te gaan. Duizenden mensen, die krioelen over het strand, allemaal proberen ze zich een vierkante meter vrij te houden om hun handdoek neer te leggen. Na wat een eeuwigheid geduurd lijkt te hebben, te hebben gezocht, vinden jullie dan toch nog een krap plaatsje om de tassen en andere spullen neer te zetten, om een welverdiende duik in de zee te nemen.

De eerste 4 meter zee zijn bij aankomst aan de waterrand al bezet van talloze mensen. Nadat je je langs tientallen naakte bovenlichamen van wildvreemde mensen hebt gewurmd, kom je uiteindelijk aan bij de open zee. *plons* je zwemt een stukje…kunnen we hier staan? Ja, hier kun je staan…*zjiep*…aan een scherpe uitstekende schelp snij je je voet open. En hop, meteen zeewater dat in de verse wond spoelt. Nog even zwem je verder, maar als dan na 2 minuten 7 schoolverlaters van de basisschool met een bal gaan spelen naast je in het water (*pets* bal ketst naast je in het water, opspattend zeewater spettert in je ogen) besluit je om toch maar weer wat te gaan zonnen op het strand.

Nadat je je weer tussen de mensen door hebt gewurmd van de eerste 4 meter zee, merk je dat je je slippers nergens meer kunt vinden. Weg. Kwijt. Jammer, geen tijd om te zoeken, gewoon door…en je rent door het zand, wat steeds warmer wordt aan je voeten. Gelukkig vind je in 1 keer je handdoek terug, die op dat moment helemaal onder gewaaid is met zand. Je voeten branden als een gek, je slaat je handdoek uit en het zand vliegt in het broodje fris van een bejaard echtpaar uit Groningen naast je…er wordt wat gevloekt, je gaat je zitten in de handdoek, en net op het moment dat je gaat zitten, komt een enorme windvlaag die ervoor zorgt dat alle natte delen van je lichaam bedekt worden met een fijn laagje zand.

En meteen erna voel je het beginnend brandend gevoel op je schouders. Shit, je hebt je nog niet ingesmeerd…snel, waar is die zonnebrandcrème…in die tas? in die tas? In de vluchtigheid graai je alle tassen leeg, zodat de hele inhoud verspreid ligt buiten de tas. Maar jawel hoor, daar is de crème. Natuurlijk weer helemaal dichtgedraaid, en met je natte handen bijna niet open te krijgen, maar het lukt toch allemaal nog net. Je knijpt met moeite het kleine beetje crème wat er nog in zat, uit op je hand en begint jezelf moeizaam in te smeren. Armen gaan nog, maar bij je benen wordt het wel een enorme kliederboel omdat je beenharen het zeewater langer vasthouden en er steeds water van je zwembroek afdruipt op je benen. Maar enfin, je bent ingesmeerd.

Even naar achter liggen…ja hoor, de handdoek is net te kort, met je hoofd ga je in het zand liggen…hop, windvlaag, alle ingesmeerde lichaamsdelen worden weer voorzien van een laagje zand…de Duitse buren aan de andere kant besluiten om hun meegebrachte radio aan te zetten en af te stemmen op classic Fm…achter je beginnen 4 kleine kinderen rondjes te rennen en met schepjes te gooien…*plof* een schepje belandt naast je hoofd en in een woedereactie gooi je het schepje (net iets te hard) terug en een meisje begint te huilen. Je gaat weer recht zitten (het zand valt uit de plooien tussen je rug en de handdoek) en je kijkt wat om je heen.

Een dikke zwetende Belg neemt een kleffe hap van zijn broodje hamburger. De saus gutst tussen het broodje en het vlees uit, kloddert neer op de handdoek, waar zijn vrouw net gaat liggen. Gadverdamme. Je pakt je gameboy die op dat moment 50 graden geworden is door de zon, om op andere gedachten te komen. Eerst moet je je gameboy dus 600 keer door je handen laten draaien, om af te laten koelen. Je pakt het eerste het beste spelletje uit de tas…geen zin om verder te zoeken in die muffe tas…en je begint Tetris te spelen. Nadat de buren uit Groningen je attent erop gemaakt hebben, dat het geluid uit mag, begin je je eraan te irriteren dat het licht van de zon blinkt in het schermpje, zodat je steeds net niet ziet welk blokje de volgende keer komt.

Dit heeft ook geen zin. Een Sudoku maken dan maar? Na een eeuwigheid gezocht te hebben naar een nog niet gekreukt boekje, begin je aan de eerste de beste puzzel. Op je rug liggend gaat niet. Dan maar op je buik. Met je buik ga je op de handdoek liggen, die weer vol zit met zand. Alles plakt. Alles zit vol zand. Alles is nat. Heerlijk. Je vouwt het boekje open, maar na 2 seconden valt het weer dicht. Heerlijk, die dikke sterke kaften aan die boekjes. Na 6 minuten komt de rest van de horde aan, met natte zwembroeken. Het hele boekje wordt onder gedruppeld, jouw rug wordt weer nat en ze stellen voor, om wat te gaan eten in de dichtstbijzijnde strandtent. En jawel hoor; alle keten in Scheveningen tellen zich minimaal 3,60 euro voor een lauw bakje frites, met net teveel zout eroverheen . Maar goed, dat hoort er gewoon bij.

Je neemt een hap *krak* zand. Overal zand. Waar je maar kijkt: zand. En de cola die je besteld hebt is ook niet te drinken. Meer ijs dan cola. Een stukje zure citroen aan de rand, had je daar om gevraagd? Weer een hap *krak* *krak* OVERAL ZAND. Gewoon dooreten. Er is nog niemand gestorven aan het eten van zand. Toch? Hop, daar komen een paar knappe meiden van 21 langs. Die lijken nergens last van te hebben, met hun oversizede Gucci zonnebrillen. Ja, niemand eigenlijk in heel Scheveningen. Iedereen lijkt te genieten van de kortstondige hittegolf, die Nederland rijk is op dit moment.

Na menig overleg hierover met je vrienden, besluiten jullie maar weer terug te gaan naar huis. Al met al hebben jullie het toch nog 3 uur volgehouden daar. Alle spullen worden weer bij elkaar geraapt op het strand…de tassen, de sudokuboekjes, de gameboys, de dingen die jullie niet gebruikt hebben maar op de een of andere manier toch 18 meter verderop liggen…Je hebt het gewoon helemaal gehad. Overal zand. Alles jeukt. Je bent overal verbrand, waarschijnlijk was die zonnebrandcrème toch niet goed. Overal zand. Je zweet. Zand, zand en nog eens zand. Je hebt dorst. Het goedkope Edahwater in je flesje is lauw. Ook niet meer lekker. Overal ZAND!

En jawel hoor, teruggekomen bij de parkeerplek (na eerst 21 minuten de verkeerde kant uitgelopen te hebben) blijkt dat je een parkeerbon hebt. Mochten we hier dan niet parkeren? Waarschijnlijk niet…vreemd, eerst stond dat bord voor invaliden er nog niet. Je opent gestresst de portier van de auto, stapt in en natuurlijk is het daar niet uit te houden. De airco weigert aan te gaan, op de zittingen ligt zand, de gameboys doen het niet meer door oververhitting, de zonnebrandcrème heeft gelekt in de tas, moeder blijkt nog een banaan meegegeven te hebben, die nu een beetje heel erg zwart geworden is en verschrikkelijk stinkt…de sudokuboekjes zijn nat, alles is kapot, overal zand, overal zand, alles jeukt, het verkeerslicht staat ultiem lang op rood waardoor er filevorming ontstaat…en na 6 uur rijden kom je weer thuis aan. “Hoe was het?” roept je moeder vanuit de keuken. “Ochja,” zeg je, “Gezellig he…was gewoon een heerlijk dagje strand…”

You Might Also Like